اخلاق خدمت در سيره و آموزه رضوي

در فرهنگ ديني، خدمت‌رساني به مردم از جايگاه ويژه‌اي برخوردار است. اولياي الهي همواره در خدمت به خلق پيش‌قدم بوده و به پيروان خويش سفارش نموده‌اند. پيامبر اكرم6 ميزان محبوبيت نزد خدا را وابسته به خدمت‌رساني معرفي كرده و امام رضا7 نشانه كمال عقل انسان را خدمت‌رساني به ديگران تبيين مي‌كند. در جوامع سكولار، غايت خدمت به ديگران، اموري مانند سلامت بدني و روحي و يا آباداني و توسعه شهر و روستائي است كه فرد در آن زندگي مي‌كند اما خدمت رساني در فرهنگ ديني زمينه رشد و تعالي، كمال انساني و قرب به خداوند را براي فرد فراهم مي‌آورد. در آموزه‌هاي ديني خدمت گزاري به ديگران، برترين مصداق عبادت و بندگي خدا معرفي شده و مورد تأكيد قرارگرفته است. اخلاق خدمت در سيره و آموزه رضوي از چنان گستره‌اي برخوردار است كه علاوه بر فعاليت خدمت‌رساني، تصميم و نيت خدمت‌گزارانه را نيز مشمول پاداش الهي مي‌داند. اين جُستار، قواعد و اصول اخلاق خدمت‌گزاري را در سه حوزه «اخلاق خدمت به نيازمندان»، «اخلاق جود و بخشش» و «اخلاق خدمت براي كارگزاران» در سيره و آموزه امام رضا7 مورد بررسي قرارداده است. امام رضا7 خدمت به نيازمندان را موجب ايمني از سختي‌هاي قيامت معرفي مي‌كند و خدمت‌رساني به آنان را براي همگان توصيه مي‌فرمايد. سيره رفتاري آن حضرت در حوزه اخلاق جود و بخشش به گونه‌اي بوده است كه دريافت كننده خدمت هيچگاه احساس شرمندگي نكند. امام رضا7 حاكمان جامعه را به رسيدگى نسبت به اوضاع مسلمانان و توده مردم مورد تأكيد قرارمي‌دهد و كارگزاران را به برابرى و برادرى با مردم سفارش مي‌كند. در اخلاق خدمت در سيره و آموزه رضوي، وظايف كارگزاران نظام اسلامى تنها نسبت به مسلمانان خلاصه نمي‌شود بلكه مسئوليت دارند تا براى تمام انسان‏هاى تحت قلمرو حكومت خود با هر مرام و مسلكي كه باشند خدمت‌رساني كنند و كرامت انساني آنها را ارج گذارند.