توصيف ژرف سه‎بعدي؛ واكاوي عناصر بنيادين پژوهش در آثار مرتضي فرهادي

سال‎ها ممارست و مواجهات مبتكرانه با ميدان سبب يافتن رويكرد پژوهشي خاص و روش‎شناسي ويژه‎اي شده كه مرتضي فرهادي را به پس‎زدن لايه‎هاي صوري پديده‎ها و دستيابي به واقعيت اجتماعي مجهز كرده است. اين رويكردها و روش‎ها به دليل آنكه از بطن جامعه ايران برآمده‎اند، احتمالاً توان بالاتري براي عبور از دشواري‎هاي شناخت‎شناسي يا رهزنان حقيقت در اين ميدان دارند؛ بنابراين تصريح انتظام فنون يادشده در آثار فرهادي كه مسئله پژوهش حاضر را تشكيل مي‎دهد، مي‎تواند به شناخت بهتر پژوهشگران از جامعه ايران كمك كند. هدف اصلي پژوهش حاضر، كوشش براي استخراج عناصر بنيادين پژوهش به‎ويژه روش‎شناسي بومي در آثار مرتضي فرهادي و ارائه تصويري مصرح از آن است. روش پژوهش پيش‌رو كيفي و معطوف به آثار مرتضي فرهادي است. براساس يافته‎هاي پژوهش، فرهادي ضمن بهره‎گيري از واقع‎گرايي استعلائي از روش‎شناسي خاصي بهره مي‎برد كه به‎اختصار «توصيف ژرف سه‎بعدي» ناميده مي‌شود. فرهادي در اين روش، هم به ژرفاي اجزاي يك پديده، هم به پويايي تاريخي آن و هم به گستره جغرافيايي پديده مورد مطالعه توجه دارد؛ بدين‎ترتيب روش وي، تركيبي از روش‎هاي موردي، تاريخي و تعميم‎پذير مي‌باشد كه به‎خوبي همبسته و از انسجام دروني برخوردار است.