بررسي اثر ريسپريدون بر القاء وابستگي رواني و تعداد نورون هاي هيپوكامپ در موش هاي صحرايي نر بالغ

وابستگي رواني به مواد، تمايل به مصرف ماده يا چيزي كه داراي اثرات لذت بخش بوده و توليد رضايت كند، مي باشد مواد مختلفي باعث ايجاد اين وابستگي مي شوند. مطالعات قبلي تأثير احتمالي ريسپريدون را بر سيستم پاداش مغزي و درگيري گيرنده‌هاي مختلف در ترجيح مكان شرطي شده (CPP) نشان مي‌دهد.  بنابراين مطالعه حاضر با هدف بررسي اثر ريسپريدون بر القاء وابستگي رواني و تعداد نورون هاي هيپوكامپ طراحي شد. براي اين پژوهش از 40 موش صحرايي نر نژاد ويستار با محدوده وزني230-280 گرم استفاده شد. تزريق داخل صفاقي ريسپريدون با دوزهاي 1، 2 و 4 ميلي گرم/كيلوگرم انجام شد. در پايان آزمايشات هيپوكامپ حيوانات خارج و  توسط فرمالين تثبيت  و سپس برشگيري شده و پس از رنگ آميزي، براي ارزيابي بافت شناسي و شمارش نوروني مورد استفاده قرار گرفتند.  نتايج اين مطالعه نشان داد كه تجويز ريسپريدون با دوز 2 و 4 ميلي گرم/كيلوگرم موجب افزايش معني دار CPP مي گردد (0/05 p). همچنين در ارزيابي بافت شناسي، در همه گروه هاي ريسپريدون (1، 2 و 4 ميلي گرم/كيلوگرم) تخريب نوروني مشاهده نشد. با توجه به نتايج بدست آمده مي توان نتيجه گرفت كه ريسپريدون در دوزهاي بالاتر ايجاد باعث افزايش ترجيح مكان شرطي و يادگيري و وابستگي مي شود و در درمان مورد توجه قرار گيرد.