بازتاب شرايط اجتماعي در شعر نو كُردي (مورد مطالعه: اشعار جلال ملكشا)

جلال ملكشا (1330 – 1399) از شاعران نوپرداز كرد زبان است كه تجربۀ شاعرانۀ او به قبل از انقلابِ اسلامي برمي گردد. او در ابتدا به زبان فارسي شعر مي سرود و با آنكه سن و سال چنداني نداشت، به دليل توانايي خاصي كه در نوشتن از خود نشان داد، توانست عضو كانون نويسندگان ايران شود. پس از سقوط سلطنت، با توجه به شرايطِ پيش آمده و فضاي حاكم بر جامعۀ كردي، به سرودن شعر كُردي روي آورد و خيلي زود موفقيت هايي به دست آورد. يكي از مهمترين ويژگيهاي شعر جلال، بازتاب مسائل جامعه در آن است. او به دليل مشكلات فراواني كه ديد، روان ناآرام و معترضي داشت. اعتراض هاي او كه بيشتر به «منِ اجتماعي» او برمي گردد، گاه رنگ ايدئولوژيكي به خود مي گيرد و توانسته است در اين رابطه، از زبان شعر براي مبارزه با بي عدالتي ها و ستم ها و ظلم ها و فقرها بهره ببرد. شعر او بازتاب جامعۀ اوست و به خوبي توانسته است چهرۀ زشت جامعۀ خود را در قالب شعر و چند داستان كوتاهي كه نوشت، به نمايش بگذارد. در اين پژوهش كه به روش توصيفي- تحليلي، با استفاده از منابع كتابخانه اي و تكنيك تحليل محتوا انجام شده، سعي شده است به بازتاب مسائل جامعه در اشعار جلال پرداخته شود. نتايج پژوهش حاكي از اين است كه شعر جلال نمودار مصائب و رنج هايي است كه از نگاه او بر جامعه رفته است و از طرف ديگر توانسته است نگاه برخي از گروه هاي اجتماعي را در شعر خود نشان بدهد. در واقع شعر او همان گونه كه لوكاچ گفته، بازتاب مسائل جامعۀ اوست.