فرايند درج همخوان در گويش تبريزي بر پايه نظريه بهينگي

در اين مقاله، فرايند درج همخوان ميانجي در زبان تركي آذربايجاني (گويش تبريزي) برپايه نظريه بهينگي (رويكرد موازي) بررسي مي‌شود. براي انجام اين پژوهش، 90 واژه اصيل تركي و 50 واژه قرضي به‌صورت ميداني گردآوري شده است. هدف از انجام پژوهش حاضر اين است كه مشخص شود در چه شرايط واجي، درج همخوان ميانجي صورت مي‌گيرد و محدوديت‌هاي نشان‌داري فعّال در تبيين فرايند مذكور كدام‌اند. بررسي داده‌ها نشان مي‌دهد كه در اين زبان، هنگام افزودن پسوند متشكل از يك (واكه) واج با واكه داراي مشخصه ]+افراشته[ به ستاك يا پسوند قبلي، همخوان /n/ و حين افزودن يك (واكه) واج يا چند (يك همخوان + يك واكه) واج با واكه داراي مشخصه ]-افراشته[ به ستاك يا پسوند قبلي همخوان /j/ درج مي‌شود. بررسي و تحليل داده‌ها حاكي از آن است كه در شرايط واجي مذكور هنگام وقوع التقاي واكه‌اي، محدوديت نشان‌داري ONSET بر محدوديت پايايي DEP تسلط مي‌يابد و محدوديت‌هاي معرّفي‌شده با رتبه‌بندي ثابت به‌سادگي از عهده تبيين فرايند درج همخوان ميانجي برمي‌آيند.