بررسي جلوه‌هاي شيعي در عصر عباسي اول « بررسي موردي اشعار حسين بن ضحاك »

انديشه ديني و شيعي، جايگاه ويژه‌اي در ميان شاعران مسلمان در عصرهاي مختلف داشته است، ادباي عصر عباسي نيز به تاسي از عقايد ديني و مذهبي خود به اين رويكرد شعري روي آوردند. حسين بن ضحاك، از شاعران ايراني‌تبار، اهل خراسان و عربي‌سراي عصر عباسي اول بود كه تاثير‌پذيري از قرآن كريم و ابراز عقايد ديني و مذهبي و از جمله مضمون عاشورا و اهل بيت عصمت و طهارت ( ع )، در كنار مضامين مرتبط با باده نوشي و غزل مذكر، محتواي غالب اشعار او را تشكيل داده است. شاعر با تاثيرپذيري از واقعه عظيم كربلا و عاشورا، در عصر خفقان عباسي به ابراز حزن و اندوه، مبارزه طلبي، اظهار ارادت، و محبت و بيان عزت و شرف اهل بيت رسول الله ( ص ) پرداخت و در واقع بدين شيوه توانست به اثبات جايگاه امام حسين و اهل بيت ( ع ) اشاره نمايد. در اين پژوهش به روش تحليل محتوا، به انديشه‌هاي مذهبي و محبت و ارادت شاعر، كه با عواطفي صادقانه و احساسي سرشار و زباني ساده و صريح كه گاه با توريه و كنايه همراه بوده، پرداخته مي‌شود، پويايي و رسايي اين مضامين چنان است كه مخاطب، حقيقت‌هاي موجود در زندگي اهل بيت‌( ع ) را در واقعه عاشورا، به واقع در مي‌يابد و احساسات خود را با آن واقعه عظيم پيوند مي‌زند.