حكومتگران بختياري؛ بررسي نقش و جايگاه قبيله آستِرِكي (آستروكيان) بختياري در تحولات سياسي - نظامي ايران و منطقه زاگرس مياني از دورۀ مغولان تا قاجاريه

قبيله آستركي بختياري يكي از قبيله‌هاي كهن ايراني است. پژوهش كنوني با بهره بردن از روش كتابخانه‌اي و شيوه توصيفي -تحليلي در پي آن است كه به بررسي نقش و جايگاه آن ها از دورۀ مغولان تا  قاجاريه در تحولات سياسي – نظامي ايران و منطقه زاگرس مياني بپردازد. يافته هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد كه پس از اسلام، قبيله آستركي بيش از شش سده بزرگ ترين و نيرومندترين طايفه در زاگرس مياني بوده‌ است و سران اين ايل در يك دورۀ طولاني از دورۀ صفويه تا قاجاريه به شيوه حكومت دو نفره از سوي حكومت مركزي با القاب (خان – سلطان) يا (خان – خان) بر ولايت بختياري حكومت  كرده‌اند و در جنگ‌هاي ايران با بيگانگان هنرنمايي مي‌كردند و به پيروزي نايل مي‌شدند. نافرماني و اعلام حكومت خودمختاري توسط اميرتاجميرخان بختياري آستركي، شركت اميرجهانگيرخان بختياري آستركي در نبرد ايروان و شكست عثماني‌ها، جنگ همدان و بيرون راندن سپاه عثماني، نبرد با محمود قندهاري، فتح هرات و قندهار در زمان نادرشاه، پذيرش نيابت سلطنت ايران توسط ابوالفتح‌خان بختياري آستركي پس از مرگ نادرشاه از مهم‌ترين دستاوردهاي آن ها در تحولات سياسي – نظامي ايران بوده‌ است. در اين پژوهش افزون بر منابع كتابخانه‌اي، هفت سند مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته ‌است.