مطالعه تطبيقي نمادها در نشان هاي ملي دوره اول پهلوي ايران و جمهوري چين

از آن جا كه دو كشور ايران و چين طي تاريخ، ارتباطات گسترده و روابط فرهنگي و هنري چشم‌گيري از طريق مسير جاده ابريشم داشته اند و تعامل‌هايي بين هنر بودايي و اسلامي وجود داشته، بنابراين، ذهنيت طراحان دو كشور با سابقه تمدني چندهزار ساله در انتخاب نمادها و نحوه طراحي نشان‌هاي ملي مطرح‌شان حايز اهميت است. هدفِ پژوهش اين است كه، با روش توصيفي‌تحليلي بر اساس مطالعات تطبيقي و با رويكرد تحليل محتوا عناصر ساختاري نشان پهلوي و جمهوري چين را به‌وسيله طرح‌واره‌هاي تاملي براي تعيين ميزان استفاده از نمادها و معاني و مفاهيم فراخوانده، مطالعه كند تا مضامين و آرمان‌هاي مشترك يا متفاوت فرهنگي و ميثاق‌هاي سياسي اين دو كشور را به صورت تطبيقي در اين برهه زماني استخراج كند. پرسش اين‌كه: دو كشور ايران و چين در بازه زماني تقريبا يك‌سان، چگونه و به چه ميزان از نمادها براي طراحي نشان‌هاي ملي‌، به هدفِ جهت‌دهي ميثاق‌هاي ملي، سياسي و مضامين اخلاقي استفاده كرده‌اند؟ پژوهش نشان مي‌دهد: اگرچه دو نشان مذكور، عناصر ساختاري مشابه اي دارند، اما چين از مضامين آييني‌ بيش‌تري بهره برده و از عناصر طبيعي و حيواني متعددي استفاده كرده است. نشان شير و خورشيد پهلوي مجموعه اي از مضامين ميهن پرستانه، مذهبي و سلطنت محور را ارائه مي دهد. نشان جمهوري چين مفاهيم سلطنت‌محور، ميهن پرستانه و عقايد آييني و مذهبي را با اشاره به پادشاه و ملكه، طالع بيني چيني، برابري زن و مرد، مفاهيم آرماني چون اتحاد، بركت، حقيقت و معنويت، جاودانگي، طول عمر، سعادت، در پرتو سلطنت ارائه كرده است. در نتيجه عناصر ساختاري، نمادها و مضامين اخلاقي فراخوانده توسط عناصرِ نشان جمهوري چين بيش‌تر است.