تفسير تطبيقي آيات پيرامون علم غيب

علم غيب پيامبران و امامان (ع) همواره ميان متكلمين مسلمان محل بحث بوده است. برخي از انديشمندان مسلمان، با تمسك به آيات قرآن، به دنبال انكار آگاهي پيامبران و امامان (ع) از غيب هستند. در قرآن كريم دو دسته آيات وجود دارد كه هم به اختصاص علم غيب به خداوند و هم به عدم اختصاص علم غيب به خداوند دلالت دارند. آنچه از تأمل و دقت در اين دو دسته آيات حاصل مي­شود آن است كه اين آيات، با هم تعارضي ندارند، يعني دسته­اي كه در ظهور بدوي، علم غيب را مختص خداوند مي­دانند، مرادشان علم ذاتي­ست و دسته­اي كه ديگران را نيز آگاه به غيب دانسته­اند، در مواردي محدودتر بوده است. در اين پژوهش، ضمن بيان دو دسته از آيات قرآن كه مورد استناد دو گروه معتقدين به اختصاص و عدم اختصاص علم غيب به خداوند قرار گرفته، تفاسير شيعه و سني پيرامون اين آيات بررسي شده و اين نتيجه به دست آمده كه آيات الهي، حاكي از علم غيب پيامبران (ص) و امامان (ع)است.