نبوغ انساني، تفسير مستشرقان از حقيقت وحي

وحي، نوعي تكلم الهي و غير مادي­ست كه از راه حس و تفكر عقلي قابل درك نيست، بلكه برخي از انسان­هاي پاك­سرشت، به خواست و عنايت الهي، اسرار و رموز هستي را از طريق وحي دريافت مي­كنند. در طول تاريخ، انديشمندان اديان مختلف، بر الهي­بودن وحي اتفاق نظر داشتند، اما پس از رشد علوم تجربي و رواج حس­گرايي، برخي از مستشرقين غربي، هر نوع ارتباط با غيب را انكار كردند. آنها از يك سو با انبوه معارف والا و جامع قرآن كريم رو­به­رو بودند و از سوي ديگر نمي­خواستند يافته­هاي علوم تجربي را انكار كنند. بنابراين، براي جمع بين علوم مادي و عقيده به نبوت، وحي را نوعي نبوغ ذاتي پيامبران خواندند. اين نوشتار، با منابع كتابخانه­اي، به روش تحليلي با دلايل عقلي و نقلي، بر ناروابودن اين نظريه تأكيد مي­كند.