بررسي تطبيقي مسئله رؤيت الهي در الميزان و المنار با تأكيد بر آيه ميقات (اعراف: 43)

رؤيت به معناي ديدن با چشم ظاهري يا با قوه تخيل و همچنين در معناي تفكر و تعقل يكي از صفات سلبي خداوند است و مورد تنازع بين مفسران شيعي و سني است. در اين مقاله مسئله رؤيت الهي در الميزان و المنار با تأكيد بر آيه ميقات به روش توصيفي-تحليلي و به صورت تطبيقي بررسي مي­شود. نتايج به دست آمده از اين تحقيق نشان مي­دهد كه وجه اشتراك ديدگاه اين دو مفسر در اين است كه هر دو رؤيت خدا را با چشم ظاهري در اين دنيا محال مي­دانند، اما خدا را در آخرت قابل رؤيت مي­دانند با اين تفاوت كهاز نظر علامه طباطبايي ديدن خداوند نوعي درك و شعور است كه با آن حقيقت و ذات هر چيزي بدون وساطت چشم يا فكر درك مي­شود كه همان علم حضوري نسبت به خداوند است. رشيد رضا ايده بلاكيف را به عنوان راهكار تنزيهي خود مطرح مي­كند. وي امكان رؤيت خدا در آخرت را ثابت مي­كند و اين رؤيت را كامل­ترين و برترين نعمت روحاني خداوند معرفي مي­كند و مستند خود را آيه 17 سوره سجده و حديث قدسي پيامبر (ص) در مورد نعمت­هاي خداوند براي بندگان در قيامت مي­داند.