مدل‌يابي معادلات ساختاري ارتباط بين تجربه مراقبت در كودكي، حساسيت به طرد، پذيرش بي‌قيد و شرط خود و تصور از آينده در كودكان و نوجوانان كار

كودك كار يكي از آسيب‌هاي اجتماعي جامعه امروز است. هدف اين پژوهش ارزيابي مدل ساختاري پذيرش بي‌قيد و شرط خود، حساسيت به طرد، تصور از آينده و تجربه مراقبت در كودكي در كودكان كار بود. اين مطالعه از نوع همبستگي بود كه به روش مدل‌يابي معادلات ساختاري انجام شد. از بين كودكان كار شهرهاي يزد و اصفهان در سال 1399، 160 نفر به شيوه نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه‌هاي پذيرش بي‌قيد و شرط چمبرلين و هاگا، حساسيت به طرد داوني و فلدمن، انتظار از آينده مك ويرتر و تجربه مراقبت در كودكي بيفولكو، براون و هريس پاسخ دادند. يافته‌ها نشان داد كه پذيرش بي‌قيد و شرط بر حساسيت به طرد تأثير منفي معنا‌دار داشت (0.05 P). مراقبت نامناسب در دوره‌ كودكي با تصور از آينده رابطه منفي معنا‌دار و با حساسيت به طرد رابطه مثبت معنا‌دار داشت. همچنين حساسيت به طرد بر تصور از آينده تأثير منفي معنادار داشت(0.05 P). يافته‌ها از تأثير مستقيم پذيرش بي‌قيد و شرط بر تصور از آينده حمايت نكردند. با توجه به يافته‌ها مي‌توان نتيجه گرفت كه با بهبود كيفيت مراقبت در كودكي و پذيرش بي‌قيد و شرط خود و كاهش حساسيت به طرد در كودكان كار مي‌توان به بهبود زندگي آنان كمك كرد.