افزايش اجتماع‌پذيري با طراحي انعطاف‌پذير فضاهاي جمعي مجتمع‌هاي مسكوني

مقدمه و هدف پژوهش: مسكن مكاني براي آسايش انسان است كه بايد پاسخ تمامي نيازهاي تن و روان او را در خود فراهم كند. انعطاف‌پذيري در فضاهاي مسكوني باعث ايجاد فضاهاي مطلوب و مناسب، باتوجه‌به سلامت جسم و روان انسان، خواهد شد و ازآنجاكه تعاملات اجتماعي در عصر جديد رو به كاهش است، از معماري اين دوره چنين برمي‌آيد كه به دنبال فضاهاي مناسبي براي تعاملات اجتماعي، هماهنگ با نيازهاي ساكنين آن باشد.اين پژوهش باتوجه‌به اهميت فضاهاي جمعي در مجتمع‌هاي مسكوني، انعطاف‌پذيري در فضاهاي جمعي را بيان مي‌كند، راه‌هاي رسيدن به انعطاف‌پذيري و اجتماع‌پذيري را ذكر مي‌كند و به بررسي اين فرضيه كه انعطاف‌پذيري در فضاهاي جمعي مسكن، كيفيت سكونت را بالا مي‌برد مي‌پردازد. روش پژوهش: در ارزيابي مؤلفه‌هاي انعطاف‌پذيري، بخشي از مطالعات به‌صورت توصيفي- تحليلي و بخشي ديگر از نوع كيفي هستند كه نيازمند تشخيص امكان‌سنجي ايده‌هاي طراحي است. يافته‌ها: استفاده از انعطاف‌پذيري در واحدهاي مسكوني، در مراحل مختلف، امكان انطباق سكونتگاه افراد را با نيازهاي متغير و فرهنگ خاصشان فراهم مي‌كند كه مي‌توان پتانسيل‌هاي متفاوت براي اِعمال تغييرات در آن گنجاند. همچنين با كاستن از هزينه‌هاي جانبي جابه‌جايي و با طراحي بهينه و پاسخگو، باعث افزايش بهره‌وري و صرفه‌جويي‌هاي اقتصادي مي‌شود و عمر مفيد ساختمان‌هاي مسكوني مي‌شود. به‌علاوه، مي‌تواند راه‌حلي براي كاستن از آشفتگي در عملكردها، بي‌هويتي در شكل و فرم‌ها و نابساماني‌هاي كلي واحدهاي مسكوني باشد كه براي مخاطبان نامشخص طراحي مي‌شوند. نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش حاضر، حاكي از وجود رابطه‌اي مستقيم بين ميزان انعطاف‌پذيري فضاهاي جمعي و اجتماع‌پذيري اين فضاهاست.