ارائه مدل ساختاري افسردگي بر اساس طرحواره هاي ناسازگار اوليه و حمايت اجتماعي ادراك شده با ميانجي گري اميدواري در بيماران مبتلا به سرطان

هدف پژوهش حاضر پيش بيني افسردگي بر اساس طرحواره هاي ناسازگار اوليه و حمايت اجتماعي ادراك شده با در نظر گرفتن نقش ميانجي اميدواري در بيماران مبتلا به سرطان بود. روش پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه ي آماري در اين پژوهش شامل كليه بيماران مبتلا به سرطان مراجعه كننده به انستيتو كانسر بيمارستان هاي امام خميني و ميلاد تهران بودند. تعداد افراد نمونه 300 بيمار مبتلا به سرطان بود كه براساس ملاك هاي ورود و خروج پژوهش و با روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه طرحواره هاي ناسازگار اوليه يانگ (1998)، پرسشنامه حمايت اجتماعي ادراك شده زيمت و همكاران (1988)، مقياس افسردگي بك (1961) و پرسشنامه اميدواري اسنايدر (1991) بودند. داده هاي گردآوري شده با روش مدل سازي معادلات ساختاري و نرم افزار Amos تحليل شدند. نتايج تحليل داده ها نشان داد كه مدل پيش بيني افسردگي بر اساس طرحواره هاي ناسازگار اوليه و حمايت اجتماعي ادراك شده با در نظر گرفتن نقش ميانجي اميدواري براساس داده هاي تجربي از برازش مطلوبي برخوردار است. همچنين اثر مستقيم و غيرمستقيم طرحواره هاي ناسازگار اوليه و حمايت اجتماعي ادراك شده با در نظر گرفتن نقش ميانجي اميدواري بر افسردگي بيماران مبتلا به سرطان مورد تأييد قرارگرفت (p 0.05).