استفاده از ضايعات بتني و سرباره كوره آهن گدازي در تثبيت خاك رس با خاصيت خميري كم

استفاده از مصالح بازيافتي در فعاليت هاي مهندسي و كارهاي عمراني مزاياي مختلفي را از نظر اقتصادي و زيست محيطي به همراه دارد. دپو كردن مصالح بازيافتي در محل هاي دفن زباله بسيار پرهزينه مي باشد و مسائل زيست محيطي زيادي را ايجاد مي كند. بازيافت و استفاده مجدد از مصالح ضايعاتي، در مواردي مانند سازه هاي روسازي و عناصر غير سازه اي ساختمان، منجر به حفظ منابع طبيعي و كاهش آلودگي محيط زيست مي گردد. در سال هاي اخير، اين مصالح عمدتا در ساخت پروژه هاي راه سازي مورد استفاده قرار گرفته اند و بنابرين رفته رفته تاثيرشان را بر روي محيط زيست نشان مي دهند. در اين تحقيق به بررسي مقاومت فشاري تك محوري و نسبت باربري كاليفرنياي خاك رس آبيك قزوين به كمك ضايعات بتني (CW) و سرباره ي كوره آهن گدازي (BFS) پرداختيم. نمونه هاي رسي به ازاي 25 و 50 درصد CW و با محتواي 2 و 4 درصد BFS تثبيت شده اند و زمان هاي عمل آوري 7، 14 و 28 روزه تثبيت گرديد. نتايج بدست آمده نشان داد كه افزودن مصالح CW و BFS به خاك رسي با خاصيت خميري كم باعث افزايش مقدار CBR مي گردد و زمان عمل آوري نيز تاثير مثبتي را بر نتايج CBR مي گذارد. همچنين محتواي BFS تاثير بسزايي بر مقاومت تك محوري تركيبات رس و CW (مخصوصا رس با 50 درصد CW) مي گذارد و تركيب رس به ازاي 50 درصد CW و 4 درصد BFS در زمان عمل آوري 28 روزه مي تواند مقدار مقاومت فشاري تك محوري را تا پنج برابر افزايش دهد.