تاثير شرايط اوليه خاك و محيط گيرش بر مقاومت كششي خاك ماسه ‏اي بهسازي شده با صمغ فارسي

مقاومت كششي مناسب يكي از پارامتر‌هاي مهم در خاك‌هاي معرض تنش كششي به‌شمار مي‏آيد. در ساليان اخير براي كنترل ترك و افزايش قابليت كششي خاك از مواد بايوپليمري استفاده وسيعي صورت گرفته است. در اين مطالعه آزمايشگاهي قابليت كششي ماسه بهسازي‏شده با صمغ فارسي مورد بررسي قرار گرفته‏است. بدين منظور تاثير پارامتر‌هاي تراكم اوليه خاك، شيوه اختلاط مواد با يكديگر، دما و رطوبت محل گيرش و زمان گيرش بر مقاومت كششي نمونه‏هاي بهسازي‏شده توسط آزمايش كشش غير‏مستقيم ارزيابي گرديد. پس از بررسي نتايج مشخص گرديد كه اضافه كردن محلول يكنواخت صمغ-آب (شامل 2% وزني صمغ و 16% وزني آب نسبت به وزن خاك خشك) به خاك خشك بهترين شيوه اختلاطي و تراكم اوليه نسبي 50% براي خاك، تراكم بهينه براي كسب بيشترين مقاومت كششي بوده است. همچنين ارتباط مستقيمي بين افزايش دما و كاهش رطوبت با افزايش مقاومت كششي برقرار است به طوري كه با افزايش دماي محل گيرش از 25 درجه در اتاق به 50 درجه در گرمكن و كاهش رطوبت نسبي محيط گيرش از هفتاد به پانزده و سپس به صفر درصد، مقاومت كششي حداكثر به ترتيب از 154 به 270 و 442 كيلوپاسكال افزايش پيدا مي‏كند.