نقش قابليت‌هاي مديريتي پويا و آمادگي سازماني در تحول شهر هوشمند (مورد مطالعه: شهرداري تهران)

مقدمه و هدف پژوهش: قابليت‌هاي مديريتي پوياي و آمادگي سازماني مديريت شهري دو ركن اساسي تحول شهر هوشمند را تشكيل مي‌دهند تا به مديران كمك كنند با استفاده از فرصت‌ها و پيكربندي مجدد منابع سازماني، شهر خود را در مسير توسعه به سمت شهر هوشمند هدايت نمايند. در اين راستا، پژوهش حاضر باهدف نقش قابليت‌هاي مديريتي پويا و آمادگي سازماني در تحول شهر هوشمند تدوين‌شده است. روش پژوهش: روش تحقيق از نظر هدف كاربردي، ازنظر شيوه گردآوري داده­ها كمي، از نظر نوع توصيفي - تحليلي از شاخه مدل­سازي معادلات ساختاري مي­باشد. ابزار گرداوري داده­ها پرسشنامه پيمايشي استاندارد مي­باشد. جامعه آماري كليه كاركنان ستادي اداره كل­هاي انتخابي شهرداري تهران به تعداد 324 نفر مي­باشد كه حجم نمونه به تعداد 176 نفر مشخص گرديد. براي تجزيه‌وتحليل داده­ها از آزمون فريدمن و رويكرد حداقل مربعات جزئي­ (Smartpls) استفاده‌شده است. يافته ها: نتايج نشان داد كه وضعيت ميانگين متغيرهاي قابليت­هاي مديريتي پويا (03/3)، آمادگي سازماني (36/3) و شهر هوشمند (31/3) در بين دامنه 51/2 تا 5/3 يعني سطح نيمه مطلوب قرار دارند. نتايج در بخش رتبه­بندي مؤلفه­ها نشان داد كه مؤلفه آمادگي استراتژيك (45/8) در رتبه اول اهميت و مؤلفه قابليت نوآوري (18/6) در رتبه آخر اهميت قرار دارند. نتايج در بخش تحليل استنباطي نشان داد كه تأثير قابليت­­هاي مديريتي پويا بر شهر هوشمند در سطح ضريب معنا­داري (27/3) و بر آمادگي سازماني در سطح ضريب معنا­داري (69/5) مستقيم و معنادار است. تأثير قابليت­هاي مديريتي پويا بر شهر هوشمند با اثر ميانجي آمادگي سازماني در سطح ضريب معناداري (68/3) مستقيم و معنا­دار است. همچنين تأثير آمادگي سازماني بر شهر هوشمند در سطح ضريب معناداري (42/5) مستقيم و معنا­دار است. نتيجه ­گيري: بنابراين قابليت‌هاي مديريتي پويا و آمادگي سازماني به طور گسترده­اي مي­توانند به‌عنوان پايه­اي ضروري براي توجه به چالش­هاي تحول شهر هوشمند شناخته شوند.