بررسي مولفه هاي تاب آوري در مناطق شهري(مطالعه موردي: شهر بندر بوشهر)

تاب‌آوري به دليل پويا بودن واكنش جامعه در برابر حوادث، نوعي آينده‌نگري است و به گسترش گزينش‌هاي سياستي براي رويارويي با اعلام قطعيت و تغيير هم كمك مي‌كند. هدف پژوهش، بررسي و تحليل فضايي شاخص‌هاي تاب‌آوري مناطق شهري بوشهر بوده است. روش تحقيق به‌صورت توصيفي - تحليلي و داده‌ها به روش اسنادي و ميداني (پرسشنامه) جمع‌آوري شده است. جامعه آماري پژوهش 30 نفر از متخصصان، كارشناسان امور شهري و اساتيد دانشگاه مرتبط در زمينه موضوع بود كه به روش نمونه گيري در دسترس – غير احتمالي به صورت هدفمند انتخاب شدند. به منظور تعيين روايي، پرسشنامه در اختيار اساتيد و كارشناسان قرار گرفت و برخي گويه ها با نظر ايشان اصلاح و روايي محتوايي آن تائيد گرديد. پايايي ابزار تحقيق، (پرسشنامه) با نرم‌افزار SPSS مورد ارزيابي قرار گرفت و آزمون آلفاي كرونباخ معادل 886/0 به دست آمد؛ اين مقدار براي ابزار تحقيق مناسب است. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از فرآيند تصميم‌گيري چند معياره ويكور و روش آنتروپي شانون انجام گرفت. بر اساس روش آنتروپي شانون، ابعاد كالبدي- زيرساختي، نهادي، اقتصادي و اجتماعي به ترتيب، از وزن (806/0)، (512/0)، (110/0) و (95/0) برخوردار مي‌باشند. نتايج پژوهش حاضر، بر اساس مدل ويكور بيانگر اين بود كه، در مجموع، تاب‌آوري كالبدي- زيرساختي، نهادي، اقتصادي و اجتماعي در شهر بندر بوشهر به ترتيب با ميانگين شاخصي(71/4)، (84/3)، (3) و (01/2)، در وضعيت نامطلوبي قرار دارد.