تأثير درمان يكپارچۀ فراتشخيصي بر بهبود مشكلات رفتاري دروني‌سازي‌شده، تنظيم هيجان و همدلي كودكان دچار اختلالات اضطرابي

پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير درمان يكپارچۀ فراتشخيصي بر بهبود مشكلات رفتاري دروني‌سازي‌شده، تنظيم هيجان و همدلي كودكان دچار اختلالات اضطرابي انجام شد. پژوهش حاضر يك طرح آزمايشي تك‌موردي از نوع طرح خط پايۀ چندگانه با 3 آزمودني متفاوت (8، 9 و 10 سال) بود كه طي 15 جلسۀ درماني و دو دورۀ پيگيري 2ماهه اجرا شد. داده‌ها با استفاده از روش‌هاي ترسيم ديداري، شاخص تغيير پايا و درصد بهبودي تجزيه‌وتحليل شدند. ابزارهاي استفاده‌شده شامل سياهۀ رفتاري كودك (فرم والدين)، چك‌ليست تنظيم هيجان و پرسشنامۀ همدلي گريفيث بود. نتايج درمان يكپارچۀ فراتشخيصي نشان داد هر سه كودك مبتلا به اختلالات اضطرابي، در طي درمان و پس از درمان، كاهش درخورِ‌ملاحظه‌اي در نمرات سياهۀ رفتاري كودك، تنظيم هيجان و همدلي نشان دادند و دستاوردهاي درماني در دو دورۀ 2ماهۀ پيگيري حفظ شد. يافته‌ها حاكي‌از اثربخشي درمان يكپارچۀ فراتشخيصي در نمرات زيرمقياس‌هاي مشكلات رفتاري دروني‌سازي‌شده در سياهۀ رفتاري كودك، زيرمقياس‌هاي تنظيم هيجان و زيرمقياس‌هاي همدلي، در كودكان دچار اختلالات اضطرابي بود. طبق يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان نتيجه‌گيري كرد كه درمان يكپارچۀ فراتشخيصي در بهبود مشكلات رفتاري دروني‌سازي‌شده، تنظيم هيجان و توانايي همدلي كودكان دچار اختلالات اضطرابي اثربخش است و براين‌اساس استفاده از اين روش به متخصصان اين حوزۀ درماني توصيه مي‌شود.