«جهان مربوط» و «جهان‌هاي نامربوط» نظريه جهان‌شناسي كلامي مبتني بر آموزه «هفت آسمان»

در باب جهان‌شناسي كلامي، آموزه هفت آسمان از محوري‌ترين آموزه‌هاست كه عالمان مسلمان و از جمله دانشيان اماميه بدان توجّه كرده‌اند. در باب اين آموزه تاكنون هفت نظريه‌ي اصلي مطرح شده است كه به نظر مي‌رسد هريك از آنها داراي ابهام‌ها و ضعف‌هايي است كه نتوانسته‌اند ديدگاهي جامع، منسجم و در ارتباط با ديگر آموزه‌هاي ديني عرضه نمايند. در اين پژوهش كاستي‌ها و ابهامهاي اين ديدگاه‌ها برنموده شده و آنگاه با منبع قراردادن قرآن و روايات و بهره‌گيري از يافته‌هاي مسلم علوم تجربي و با استفاده از روش تركيبي تفسير علمي و تفسير قرآن به قرآن، ديدگاهي جديد با عنوان «جهان مربوط و جهان‌هاي نامربوط» مطرح مي‌شود كه ابهامات و اشكالات نظريات پيشين را ندارد. اين نظريه‌ي جديد مبتني بر تحليلي نوين از ساختار منظومه شمسي است و در آن ادعا شده است كه هر يك از آسمان‌هاي هفت‌گانه داراي عنواني خاص در قرآن بوده كه بر مصاديق مشخص عيني و خارجي در منظومه شمسي قابل تطبيق است و از اين جهت داراي امتياز و نيز ابتكار در مقايسه با ديگر ديدگاه‌ها است.