نقد و بررسي كتاب كاشي‌كاري قاجار

كاشي‌كاري عصر قاجار حوزه‌اي است با دامنه‌اي گسترده و كاربردي كه بخشي جدايي‌ناپذير از پيكره‌ معماري اين دوره به‌شمار مي‌آيد. رسانه‌ كاشي در ادوار مختلف تاريخ هنر و صناعت ايران همواره در اشكال و با فنون مختلف مورداستفاده بوده، اما عصر قاجار را باتوجه‌به كميت و برخي نوآوري‌هاي فني بايد نقطه‌ عطفي در اعتلاي هرچه بيش‌تر اين هنر دانست. كتاب كاشي‌كاري قاجار پژوهشي است مستقل و تصويرمحور كه مؤلفِ آن به‌نوعي در جبران كمبود و فقر منابع موجود در اين حوزه برآمده و با رويكردي تاريخي و توصيفي، جايگاه مغفول اين رسانه را در معماري و فرهنگ ايران بررسي كرده است. اين كتاب از منظر ارائه‌ نمونه‌تصاوير فراوان (پژوهش ميداني) درقالب يك مجموعه و شرح و توصيف شاخصه‌هاي بصري و زيبايي‌شناختي كاشي‌هاي قاجاري و معرفي ابنيه‌ تاريخي اثري است پيش‌گام و كم‌سابقه؛ درعين‌حال، با نواقص و كاستي‌هايي نيز روبه‌روست. صِرف توجه به كاشي‌هايي كه فقط در مطالعات ميدانيِ نويسنده مشاهده شده و امروزه وجود دارند و متعاقباً غفلت از مطالعه‌ نمونه‌هاي تاريخي‌اي كه در منابع تصويري و مجموعه‌ها و آرشيوها ثبت شده، ناديده‌گرفتن كاشي‌هاي كتيبه‌دار (حوزه‌ كتيبه‌نگاري)، ابهام مفهومي در تفكيك و تمايز نقش و مضمون در بخش مربوط به تقسيم‌بندي نقوش، و روزآمدنبودن و ازقلم‌افتادن برخي منابع ازجمله كاستي‌هاي كتاب است.