ارتباط عوامل بين فردي و سازماني با تعالي سازماني: نقش ميانجي اخلاق حرفه‌اي، توانمندسازي روان‌شناختي و چابكي سازمان

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي ارتباط عوامل بين فردي و سازماني با تعالي سازماني با نقش ميانجي اخلاق حرفه‌اي، توانمندسازي روان‌شناختي و چابكي سازمان بود. روش شناسي پژوهش: اين مطالعه، ازنظر هدف كاربردي و ازنظر روش توصيفي- همبستگي و ازنظر نوع مدل‌ معادلات ساختاري مي‌باشد. جامعه آماري شامل همه ي كاركنان حوزه ستادي آموزش‌وپرورش استان آذربايجان غربي در سال تحصيلي 19-2018 به تعداد 1250 نفر بود كه از بين آن‌ها با بهره‌گيري از فرمول مورگان و به روش تصادفي طبقه‌اي تعداد 332 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب‌شده بود. براي جمع‌آوري داده‌ها از ابزار پرسشنامه استفاده‌شده است كه روايي ابزار با تحليل عاملي تأييدي و پايايي با آلفاي كرونباخ تائيد شد. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با رويكرد مدل‌سازي معادلات ساختاري و نرم‌افزار AMOS و SPSS بود. يافته‌ ها: نتايج پژوهش نشان داد اخلاق حرفه‌اي(0.17) ، توانمندسازي روان‌شناختي(0.20) و چابكي سازمان(0.15) برتعالي سازماني به‌صورت مثبت و مستقيم تأثير دارد. هم چنين تأثير غيرمستقيم عوامل بين فردي(0.15) و عوامل سازماني(0.17) برتعالي سازماني مثبت و معني‌دار بود. اثر مستقيم عوامل بين فردي(0.43) و عوامل سازماني(0.33) بر اخلاق حرفه‌اي مثبت و معني‌داراست. اثر مستقيم عوامل بين فردي(0.29) و عوامل سازماني(0.20) بر توانمندسازي روان‌شناختي مثبت و معني‌داراست. اثر مستقيم عوامل سازماني(0.47)  بر چابكي سازمان مثبت معني‌دار است اما عوامل بين فردي (0.11) اثر مستقيم معني‌داري بر اين متغير ندارد. بحث و نتيجه‌ گيري: اخلاق حرفه اي، توانمند سازي روانشناختي و چابكي سازمان در ارتباط بين عوامل بين فردي و سازماني با تعالي سازماني نقش ميانجي دارند.