تدوين مدل مشاركت تحصيلي بر اساس خودارزشيابي مركزي و سرمايه‌هاي تحولي با نقش ميانجي كمك‌طلبي تحصيلي

اين پژوهش با هدف تعيين رابطه بين خودارزشيابي مركزي و سرمايه‌هاي تحولي با مشاركت ‌تحصيلي و نقش ميانجي كمك‌طلبي ‌تحصيلي انجام شد. جامعه آماري آن شامل كليه دانشجويان شاغل به تحصيل در سال تحصيلي 1400-1401 در دانشگاه بوعلي سينا همدان بود. گروه نمونه كه شامل 387 نفر بود با روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب شدند. و به پرسشنامه سرمايه‌هاي تحولي ( 2005 - Minnesota,) ، پرسشنامه خودارزشيابي مركزي(Jaj et al., 2003 )، پرسشنامه كمك‌خواهي تحصيلي(قدم پوروسرمد، 1385) و پرسشنامه مشاركت تحصيلي (Shuffle et al., 2002) پاسخ دادند. براي تحليل داده‌ها از همبستگي پيرسون و تحليل معادلات ساختاري استفاده شد. يافته هاي حاصل از اين پژوهش نشان ‌داد، خودارزشيابي مركزي و سرمايه‌هاي تحولي با بعد پذيرش كمك‌طلبي و مشاركت تحصيلي رابطه مثبت و معنادار و با بعد اجتنابي كمك‌طلبي رابطه منفي و معناداري دارند. بين بعد پذيرش كمك‌طلبي و مشاركت تحصيلي رابطه مثبت و معنادار و بين بعد اجتنابي كمك‌طلبي و مشاركت تحصيلي رابطه منفي و معناداري وجود دارد. بعد پذيرش كمك-طلبي تحصيلي و بعد اجتنابي كمك‌طلبي تحصيلي در ارتباط بين خودارزشيابي و مشاركت تحصيلي و سرمايه‌هاي تحولي و مشاركت تحصيلي نقش واسطه اي معناداري دارند. بر اساس اين يافته مي‌توان اينگونه استنتاج كرد كه با تقويت سرمايه‌هاي تحولي دروني و بيروني و خود‌‌ارزشيابي مركزي فرد، بعد پذيرش كمك‌طلبي افزايش و بعد اجتنابي آن كاهش مي‌يابد. اين عوامل مي‌توانند در تعامل با يكديگر مشاركت و درگيري تحصيلي افراد را نيز افزايش دهند.