بررسي و تبيين معنا و مفهوم اصطلاح‌هاي فارسي برمبناي نظريۀ آميختگي مفهومي

اصطلاح‌ها، بخش جدانشدني از زبان را تشكيل مي‌دهند و در گفتار روزمرۀ افراد به‌وفور يافت مي‌شوند. اصطلاح‌ها داراي ساخت معنايي پيچيده‌اي هستند و درك معنا، مفهوم و پيام اصلي آنها، مستلزم درنظرگرفتن كاربرد معناي مجازي‌ باتوجه‌به حوزه‌هاي معنايي متفاوت‌شان است. در پژوهش حاضر، نگارندگان با كمك نظريۀ آميختگي مفهومي فوكونيه و ترنر (2002)، به تبيين معنايي اصطلاح‌هاي فارسي پرداخته‌اند. روش پژوهش حاضر، از نوع كيفي است. نگارندگان به بررسي بي‌شمار اصطلاح در زبان فارسي پرداخته‌اند؛ اما به‌دليل كمبود فضا، براي تحليل داده‌هاي خود در اين پژوهش به 15 نمونه از اصطلاح‌هاي رايج زبان فارسي اكتفا كرده‌اند. نتيجه حاكي از آن بود كه نظريۀ آميختگي مفهومي، به تبيين و توصيف اصطلاح‌ها كمك مي‌كند، بدين صورت كه از تلفيق مفهومي عناصر تصويرسازي و فضاي تصويري موجود در اصطلاح‌ها، مي‌توان به معنا و مفهوم آنها پي برد.