اثربخشي بستۀ آموزشي تاب‌آوري بر تكانشگري و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي نوجوانان با گرايش به اعتياد

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي بستۀ آموزشي تاب‌آوري بر تكانشگري و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي نوجوانان با گرايش به اعتياد انجام گرفت. پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه و دورۀ پيگيري دوماهه بود. جامعۀ آماري تحقيق را دانش‌آموزان دورۀ دوم متوسطه با گرايش به اعتياد شهر تهران در سال تحصيلي 1399-1398 تشكيل دادند. در اين پژوهش، 25 نوجوان با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و گواه گمارده شدند. گروه آزمايش بستۀ آموزشي تاب‌آوري را طي دو و نيم ماه در 10 جلسۀ 75 دقيقه‌اي دريافت كردند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامۀ گرايش به اعتياد (ATA)، پرسشنامۀ تكانشگري (IQ) و پرسشنامۀ انعطاف‌پذيري روان‌شناختي (PFQ) بود. داده‌ها به شيوۀ تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و آزمون تعقيبي بونفروني با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS-23 تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد بستۀ آموزشي تاب‌آوري بر تكانشگري و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي نوجوانان با گرايش به اعتياد تأثير معنادار داشته است (0/001 p). براساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه بستۀ آموزشي تاب‌آوري با بهره‌گيري از فنوني مانند يادگيري مهارت گفت‌وگو، آموزش خودآگاهي، نحوۀ كنترل خشم، مديريت استرس، حل مسئله و تصميم‌گيري بهنجار مي‌تواند به‌عنوان يك روش كارآمد براي كاهش و بهبود انعطاف‌پذيري روان‌شناختي نوجوانان با گرايش به اعتياد مورد استفاده قرار گيرد.