اثربخشي آموزش كاركردهاي اجرايي بر خودكنترلي و شايستگي اجتماعي كودكان داراي خودكنترلي ضعيف

اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي آموزش كاركردهاي اجرايي بر خودكنترلي و شايستگي اجتماعي كودكان داراي خودكنترلي ضعيف انجام گرفت. پژوهش حاضر آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه و دورۀ پيگيري دوماهه بود. جامعۀ آماري پژوهش شامل كودكان دورۀ ابتدايي داراي خودكنترلي ضعيف شهر تهران در سال تحصيلي 1401-1400 بود. در اين پژوهش 26 كودك داراي خودكنترلي ضعيف با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب و به روش تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و گواه جاي‌دهي شدند. گروه آزمايش، آموزش كاركردهاي اجرايي را طي دو ماه در هشت جلسۀ 75 دقيقه‌اي دريافت كرد. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامۀ خودكنترلي كودكان (CSQ) و پرسشنامۀ شايستگي اجتماعي (SCQ) بود. داده‌ها به شيوۀ تحليل واريانس آميخته و آزمون تعقيبي بونفروني با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS-23 تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد آموزش كاركردهاي اجرايي بر خودكنترلي و شايستگي اجتماعي كودكان داراي خودكنترلي ضعيف تأثير معنادار دارد (0.001 p). براساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت آموزش كاركردهاي اجرايي با بهره‌گيري از فنوني مانند افزايش توجه، تمركز و دقت، سازمان‌دهي فعاليت‌ها، بازداري پاسخ و كنترل تكانشگري مي‌تواند به‌عنوان روشي كارآمد براي افزايش خودكنترلي و شايستگي اجتماعي كودكان داراي خودكنترلي ضعيف مورد استفاده قرار گيرد.