ارائه مدل نقش شفقت به خود و شفقت به همسر در آشفتگي رواني با ميانجي‌گري خشونت زناشويي در زنان قرباني: يك مطالعه توصيفي

زمينه و هدف: عوامل متعددي ممكن است زمينه‌ساز خشونت زناشويي و آشفتگي رواني زنان قرباني شود كه در اين ميان نقش سازه‌هاي مثبت در چنين روابطي چندان مشخص نيست. بنابراين، پژوهش حاضر با هدف تعيين مدل نقش شفقت به خود و شفقت به همسر در آشفتگي رواني با ميانجي‌گري خشونت زناشويي در زنان قرباني انجام شد. مواد و  روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع توصيفي است. جامعه آماري اين پژوهش كليه زنان قرباني خشونت زناشويي استان كرمان (شهر كرمان و رفسنجان) در سال 1402-1401 بودند كه 301 نفر به‌صورت نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. از مقياس تجديدنظر شده تاكتيك‌هاي حل تعارض، مقياس شفقت خود، مقياس اهداف مشفقانه و مقياس افسردگي، اضطراب و استرس براي جمع‌آوري داده‌ها استفاده شد. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازي معادلات ساختاري تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين خودشفقتي، شفقت به همسر و خشونت زناشويي، به ترتيب با ميزان 0/544-، 0/153 و 0/332 با آشفتگي رواني رابطه وجود دارد (0/05 P). بين خودشفقتي و شفقت به همسر با ميزان 0/363- و 0/193 با خشونت زناشويي رابطه معنادار وجود دارد (0/05 P). هم چنين، نتايج نشان داد كه بين خودشفقتي و شفقت به همسر با آشفتگي رواني و ميانجي گري خشونت زناشويي با ميزان 0/121- و 0/064رابطه وجود دارد (05/00/05 P). نتيجه‌گيري: يافته هاي مطالعه حاضر نشان داد كه شفقت به خود در زنان قرباني خشونت زناشويي مي‌تواند پيامدهاي مثبتي داشته باشد، اما شفقت به همسر مي‌تواند باعث افزايش خشونت زناشويي و در نتيجه آشفتگي رواني بيشتر شود. بنابراين، نتايج اين پژوهش اثرات متفاوت سازه‌هاي مثبت را در روابط آسيب‌زا برجسته مي‌سازد.