گفتگو با گلي امامي

خزاعي‌فر: خانم امامي، گفتگو را با يك سؤال هميشگي شروع مي‌كنم. من اعتقاد دارم معمولاً كسي يك شبه ميل به نوشتن پيدا نمي‌كند و تصادفاً مترجم يا نويسنده نمي‌شود. اولين نشانه‌هاي چنين تمايلي در دوران دبستان يا دبيرستان چگونه در شما بروز پيدا كرد؟ افراد اثرگذار در تربيت زباني و ادبي شما چه كساني بودند؟ امامي: درخانۀ ما خواندن و نوشتن حرف اول را مي‌زد. پدرم شاعري خوش‌ذوق بود، خطي خوش داشت و خوب مي­‌نوشت (داني ز چيست بر سر من اين سپيد موي/ تاج ظفر ز عرصۀ پيكار زندگي). در خانه كه بود كتاب از دستش نمي­‌افتاد. فكر مي­‌كنم خواندن و نوشتن از خيلي كودكي برايم امري عادي و جاري بوده و ازآنجاكه كودكي منزوي و گوشه‌­گير بودم، خواندن تنها دلخوشي­ و سرگرمي‌­ام شده بود