تحليل حوادث و سوانح وخيم هوانوردي غيرنظامي ايران از 1358 تا 1400 ‏با استفاده از روش هاي تجزيه و تحليل حالات و اثرات خرابي و تصميم گيري ‏چند شاخصه

از زماني كه انسان شروع به پرواز و ساخت هواپيماهاي مختلف كرده است، حوادث و سوانح بوقوع پيوسته، همواره صدمات و خسارات جبران‌ناپذيري به‌دنبال داشته‌اند. بنابراين امروزه، فعالين صنعت هوانوردي به خصوص شركت‌هاي حمل مسافر با صرف منابع زياد، به صورت مداوم به دنبال حداكثر نگه‌داشتن سطح ايمني فعاليت خود و كاهش نرخ بروز اين وقايع هستند. در اين پژوهش، با تحليل گزارشات و اطلاعات در دسترس براي 46 مورد حادثه و سانحه وخيم هوانوردي غيرنظامي ايران در بازه سال‌هاي 1358 تا 1400، پس از انجام ارزيابي‌هاي آماري-تحليلي، با استفاده از تكنيك‌هاي تجزيه و تحليل حالات و اثرات خرابي و تصميم‌گيري چند شاخصه، به بررسي عوامل دخيل در آن‌ها مانند خطاها و خرابي‌ها پرداخته مي‌شود. جامعه آماري اين پژوهش شامل پنلي از خبرگان و متخصصين حوزه هوانوردي و سوانح هوايي بوده و براي جمع‌آوري اطلاعات مورد نياز از پرسشنامه استفاده شده است. برطبق نتايج تحقيق، عامل انساني مهم‌ترين عامل دخيل، هواپيماي فوكر 100 درگيرترين نوع هواپيما و خلبانان با سن و تجربه كمتر، مستعدترين عوامل در بروز اين وقايع بوده‌اند. همچنين خرابي در ارابه فرود و موتور و همچنين، خطاي خلبان به موجب عدم پيروي از دستورالعمل‌ها به عنوان مهم‌ترين حالات خطا و خرابي معرفي شده‌اند.