سياست عشق در عاشقانه‌هاي احمد شاملو

ادبيات غنايي و به‌تبع آن شعر عاشقانه، مجموعه‏اي از احساسات و عواطف و بازنمايي روابط انساني است كه به‌شكل گسترده‏اي در ادوار و گفتمان‏هاي متفاوت، نمودها و كاركردهاي گوناگون و حتي متضاد داشته است. شعر عاشقانه معمولاً خود را از شعر سياسي دور مي‏كند و به جاي ادبيات سياسي از سياست ادبيات مي‏گويد، اما شعر مدرن ايران كه پيوند عميقي با ادبيات اعتراضي و امر سياسي دارد، نسبت ديگرگونه‏اي بين شعر عاشقانه و شعر سياسي برقرار كرد. شاملو يكي از برجسته‏ترين شاعران شعر سياسي است كه تخاصم و جدال سياسي در عاشقانه‏هاي او، منشأ استعاره‏ها و ساخت‏هاست. اين مقاله با رويكرد تحليل انتقادي گفتمان و با تأكيد بر مفهوم «تخاصم» كه از كليدي‏ترين مفاهيم امر سياسي است نشان مي‏دهد كه امرسياسي از دو جهت با عاشقانه‏هاي شاملو پيوند دارد: اولاً، اين عاشقانه‏ها نوعي تجربۀ تازه از بازنمايي روابط انساني است و ثانياً، در مقابل تجربه‏هاي سنت ادبي است، زيرا شاملو با تغيير رتوريك شعر عاشقانه نوعي ادبيات خلق كرد كه در روساخت، عاشقانه و در ژرف‏ساخت ادبيات مقاومت است.