نقش مشتركات كلامي مكتب اماميه و ماتريديه در تحكيم وحدت جامعه افغانستان

فاقد عنوان لاتين

دو مكتب كلامي اماميه و ماتريديه، به لحاظ روش و آموزه‌هاي اعتقادي، داراي مشتركات كلامي بسيار بوده كه در تحكيم انديشه وحدت در جامعه افغانستان نقش به سزايي دارد. اين جستار به شيوه مقايسه‌اي و تحليلي، توصيفي و با استفاده از منابع كلامي آنان، گزاره توحيد و براهين اثبات وجود ذات باري را مورد بحث قرار داده است. متكلمان اماميه و ماتريديه، با بيان مصادر شناخت انسان، امكان معرفت الهي را مسلم دانسته و از ضرورت شناخت ذات باري سخن گفته‌اند. هر دو مكتب كلامي، اثبات وجود واجب و صفات او را بر پايه‌اي دلائل عقلي مانند لزوم شكر منعم، دفع ضرر محتمل، استوار دانسته و با اقامه براهين حدوث، نظم و امكان و وجوب، به اثبات وجود خداوند پرداخته‌‌اند. متفكران دو مذهب كلامي، به آموزه توحيد توجه نموده و آن را به معناي بساطت ذات و نفي شريك تفسير كرده و با تمركز روي انديشه و نظر، توحيد را به ذاتي، صفاتي و افعالي تقسيم نموده و با تمسك به دلائل عقلي و نقلي، ذات الهي را از تركب و داشتن اجزاء و نظير مبراء دانسته‌اند. رويكرد ماتريديان در مورد رابطه ذات با صفات، نزديك به انديشه اماميه بوده و با ارائه تحليل درست از جمله «لاهو و لاغيره» مي‌توان آن را مشابه انديشه عينيت ذات با صفات دانست و چنان‌كه متكلمان ماتريدي، در باب توحيد افعالي و اختيار انسان نيز، با اماميه، ديدگاه واحدي دارند

فاقد چكيده لاتين