صداهاي پنهان؛ چه كسي در ترجمه سخن مي‌گويد؟

در ترجمۀ ادبي دست‌كم دو صدا، دو احساس ــ شايد بتوان گفت ــ دو برداشت وجود دارد. اين داوري، شايد به‌طور خاص، در باب ترجمه‌هاي فاخر و به‌غايت «وفادار» نيز صادق باشد. (البته كاربرد كلمۀ «وفادار» دربارۀ ترجمه جاي بحثِ بسيار دارد و در ادامه به آن بازخواهم گشت). به سخنِ ديگر، اگر ما به‌راستي به متن اصلي علاقه‌منديم، ترجمۀ آن همواره موقتي است، مصالحه‌اي بين نويسنده و مترجم، روايتي ناتمام از چيزي است و چنان‌كه گفته آمد ترجمه‌ها از آن رو كه دست‌كم حامل دو صدا هستند، متوني چندنگاشته‌اند، كه در آنها خط، دستور زبان، و گنجينۀ واژگان بر بالايِ ديگري حك مي‌شود.