امانت در ترجمه

مستقلّ از اصل اثر ،« اعلي » تا « نازل » ترجمه ذاتاً، از جهات متعدّد و، به درجات متفاوت از است. بر حسب همين خصلت، امانت در آن، هرچند ضروري است، مفاهيم گوناگون مي‌يابد. پيش از هر چيز شايسته است بر اين معني تأكيد شود كه مترجم نوعاً، به خلاف به اصل را « وفاداري » مشهور، نبايد خائن شمرده شود به اين دليل كه تعهّدي در به‌اصطلاح در حالتي مصداق پيدا « بيوفايي » ، يا درستتر بگو ييم « خيانت » . بر ذمّه نگرفته است در كار باشد. لذا در نبود چنين تعهّدي اصولاً منتفي است. از «وفاداري » مي‌كند كه تعهّد به معناي مطابقت « وفاداري » يا ،« امانت » اين هم قاطع‌تر، همچنان كه خواهيم ديد، هرگاه يا تناظر تامّ اثر مقصد با اثر مبدأ گرفته شود، در ترجمه، بيكفايت و، ناشيانه و مردود است. با توجه به استقلال ترجمه از اصل اثر به جهات متعدّد و متفاوت – « امانتي » چنين به‌اصطلاح – چون نيك بنگريم، نفي امانت است.