در باب دشواري ترجمۀ شعر معاصر فارسي

كم نشنيده‌ايم كه ترجمۀ شعر كلاسيك فارسي ــ به سبب تساوي مصراع‌ها و اوزان عروضي ثابت ــ بسي دشوارتر از ترجمۀ شعر نو (نيمايي) است. اين سخن تا اندازه‌اي درست است، اما بدان معنا نيست كه ترجمۀ شعر نابِ نيمايي سهل و آسان است و بي خون دل به كنار مي‌آيد. در اين نوشتار برآنم تا با عرضه‌داشتِ شواهدي در رد اين پنداشتِ ناصواب نشان دهم كه هرچند در شعر نيمايي مشكل تساوي مصراع‌ها و اوزان عروضي ثابت، دست مترجم را نمي‌بندد اما در شعر نيمايي، به مانند شعر كلاسيك، دقايق و ظرايف زباني و فرهنگي‌اي در كار است كه پاشنۀ آشيل هر مترجمي است. شاهدِ نخست، قطعه‌اي كوتاه از شاعر هم‌روزگار، محسن حسين‌خاني است. عاشقانه‌اي صميمي كه آن را بسيار دوست مي‌دارم: