مقايسه جهت‌گيري مذهبي، عوامل شخصيتي و رضايت از زندگي در ميان دانشجويان و طلاب شهر قم

No English title

پژوهش حاضر با هدف مقايسه ي جهت‌گيري مذهبي، عوامل شخصيتي و رضايت از زندگي در ميان دانشجويان و طلاب به روش پس‌رويدادي انجام شد. جامعه ‌آماري اين پژوهش دانشجويان و طلاب ساكن شهر قم است. بدين منظور 911 نفر از آنان به صورت نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شد و پرسشنامه‌هاي جهت‌گيري ديني (هيل، 1999)، شخصيت (گلدبرگ، 1999) و رضايت از زندگي (دينر، 1985) را تكميل كردند. داده‌ها توسط شاخص‌هاي مركزي، پراكندگي و آزمون تحليل واريانس يك و چند متغير و با كمك نرم افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج به دست آمده نشان داد: در جهت‌گيري مذهبي كل، و در زيرمقياس‌هاي دروني و فردي، نمره پاسخگويان حوزوي بيشتر از نمره پاسخ‌گويان دانشگاهي است. در زيرمقياس جهت‌گيري بروني اجتماعي، نمره دو گروه پاسخگويان دانشگاهي و حوزوي با هم برابر و نمره پاسخگويان حوزوي-دانشگاهي از آن دو گروه بيشتر است. در عوامل شخصيت نمره زيرمقياس برون‌گرايي در سه گروه پاسخگويان تفاوت معني‌داري ندارد. نمره زيرمقياس توافق در پاسخگويان حوزوي بيشتراز پاسخگويان دانشگاهي است. نمره سه زيرمقياس وظيفه‌شناسي، ثبات هيجاني و گشودگي به تجربه در گروه‌هاي حوزوي و حوزوي-دانشگاهي از گروه دانشگاهي بيشتراست. گرچه نمره پاسخگويان حوزوي در رضايت از زندگي بيشتنراز دو گروه ديگر است اما تفاوت‌ها معنادار نيست.

No English abstract