تحليل روان‌شناختي آموزه مغفرت‌بخشي گريستن بر امام حسين (عليه‌السلام) در تناظر با آموزه توبه در منابع اسلامي

No English title

سوگواري و گريستن بر امام حسين عليه السلام همواره از جهات گوناگون، موضوع پژوهش‌ها و تحليل‌هاي درون‌ديني و برون‌ديني بوده است. يكي از مسائلي كه پرسش‌ها و شبهات فراواني را برانگيخته، آثاري است كه در روايات شيعي براي گريستن بر مصائب امام حسين عليه السلام بيان شده است. مخالفان، چنين رواياتي را برخاسته از گزاف‌انديشي و موجب جرأت‌ورزي بر گناه دانسته و تحليل منطقي و استواري براي آن قائل نمي‌شوند. هدف از نوشتار حاضر ارائه تحليلي روا‌ن‌شناختي از سازوكار تأثير معنوي گريستن بر مصائب امام حسين در روح و روان انسان مؤمن و در نتيجه، آمرزش گناهان او استدر اين پژوهش با تحليل آموزه مغفرت بخشي گريستن بر امام حسين و مقايسه آن با آموزه توبه، كه مهم‌ترين ساز و كار معنوي آمرزش گناهان در فرهنگ اسلامي است، به دست آمد كه فرايند روانشناختي توبه و گريستن بر امام حسين، يعني جداشدن از بدي‌ها و گرايش به سوي خوبي‌ها يكي است و تحولات روان‌شناختي شخص توبه كننده و شخص سوگوار از شباهت قابل توجهي برخوردار است. در اين پژوهش، شيوه جمع‌آوري اطلاعات، كتابخانه‌اي و روش تحقيق، توصيفي – تحليلي است.

No English abstract