مشرب عرفاني شاه‌داعي‌الله شيرازي

بيان مسئله: يكي از موضوعات اساسي در پژوهش‌هاي عرفاني، شناخت سنت و مشرب عرفاني هر عارف است. درواقع تبيين سنت و مشرب عرفاني عارفان، نخستين گام در شناخت آرا و انديشه‌هاي آنان است. اين پژوهش با هدف تبيين سنّت و مشرب عرفاني شاه‌داعي شيرازي با روشي مضبوط و علمي انجام شده است.روش: نويسندگان در اين پژوهش مي‌كوشند با روشي توصيفي ـ تحليلي، نخست با بررسي هدف و غايت عارف، روش رسيدن به هدف، موضوعات و مفاهيم مطرح‌شده درآثار وي، نظام تربيتي و زبان عرفاني او، به تعيين سنّت عرفاني شاه‌داعي بپردازند و سپس مشرب عرفاني وي بررسي شود. براي تبيين مشرب شاه‌داعي، به مبدأ و مقصد سيروسلوك و مراحل ميان مبدأ و مقصد پرداخته شده است.يافته‌ها و نتايج: با بررسي اين موضوعات، تلفيقي از سنّت اول و دوم عرفاني را انديشه‌هاي شاه‌داعي مي‌توان ديد؛ به طوركلي مي‌توان گفت مشرب عرفاني شاه‌داعي در بحث نظري به سنّت دوم عرفاني گرايش دارد و در سلوك عملي منطبق با سنّت اول عرفاني است.