مقايسه اثر روش تدريس تركيبي و سنتي بر دانش و نگرش دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي زنجان

مقدمه: با توجه به اهميت و جايگاه آموزش مجازي در آموزش عالي،  پژوهش حاضر با هدف طراحي، اجرا و ارزشيابي دوره هاي آموزش تركيبي در دانشگاه علوم پزشكي زنجان انجام شد.روش كار: اين پژوهش نيمه تجربي است و به روش مداخله‌اي انجام گرفت. طي فراخواني اساتيدي كه تمايل به برگزاري دوره هاي تركيبي داشته تعيين شده و جلسات مربوط به واحد درسي بر اساس نظر استاد، به دو گروه تركيبي و سنتي دسته بندي شد. جلسات مجازي به تعداد 4 جلسه براي هر درس تشكيل شده و به ازاي هر دوجلسه مجازي، يك جلسه حضوري برگزار شد. جلسات آموزشي به روش سنتي 6 جلسه بود. ميزان دانش فراگيران از طريق آزمون محقق ساخته در جلسات تركيبي در مقايسه با جلسات سنتي مورد ارزيابي قرار گرفت. همچنين ميزان نگرش دانشجويان نسبت به جلسات تركيبي در مقايسه با جلسات سنتي نيز از طريق پرسشنامه استاندارد رضايت كاربران بررسي شد.نتايج: نتايج نشان داد كه بيش از 90% دانشجويان از ارائه دروس به صورت تركيبي رضايت داشته و اذعان نمودند كه اين روش آموزشي ميزان ماندگاري مطالب را افزايش مي دهد. ميانگين سطح دانش و نگرش دانشجويان در دوره هاي تركيبي در مقايسه با دوره هاي سنتي به طور معني داري افزايش يافت (p 0.01) .نتيجه گيري: نتايج اين پژوهش نشان داد كه آموزش تركيبي تعاملي روشي مؤثر به منظور افزايش دانش و نگرش در دانشجويان مي باشد.