بررسي مدل تحليل مسير حمايت اجتماعي والدين از فعاليت بدني و نقش واسطه اي شايستگي حركتي ادراك شده در دختران نوجوان

هدف پژوهش حاضر، تعيين رابطه حمايت اجتماعي والدين با تمايل به ورزش، لذت و ميزان فعاليت بدني در دختران نوجوان بود. همچنين، نقش واسطه‌اي شايستگي حركتي ادراك شده مورد آزمون قرار گرفت. روش تحقيق، از نوع همبستگي و جامعه آماري آن دختران نوجوان 14 تا 17 ساله شهرستان تبريز بود كه 380 نفر از طريق روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي چند مرحله‌اي به عنوان نمونه انتخاب شدند. از پرسشنامه‌هاي مقياس حمايت اجتماعي ورزش، پرسشنامه شايستگي حركتي ادراك شده، پرسشنامه فعاليت بدني نوجوانان، مقياس ميل به ورزش و مقياس لذت از فعاليت بدني استفاده شد. تحليل داده‌ها، از طريق آزمون همبستگي پيرسون و تحليل مسير در سطح معناداري (0/05 P) انجام شد. نتايج نشان داد متغير حمايت اجتماعي والدين از فعاليت بدني بر هر چهار متغير درونزاد (شايستگي حركتي، تمايل به ورزش، لذت از فعاليت بدني و ميزان فعاليت بدني) تاثير مي‌گذارد و متغيرهاي شايستگي حركتي ادراك شده، لذت از فعاليت بدني و تمايل به ورزش به عنوان متغير ميانجي مي‌توانند ميزان فعاليت بدني را پيش‌بيني كنند. البته متغير لذت از فعاليت بدني به صورت غيرمستقيم از طريق متغير ميانجي تمايل به ورزش، توانست ميزان فعاليت بدني را پيش‌بيني كند. نتايج اين تحقيق نقش حمايت اجتماعي والدين براي افزايش ميزان فعاليت بدني نوجوانان را روشن‌تر مي‌سازد و ميتواند در ارائه راهكارهاي مناسب، مفيد باشد. شناخت و آگاهي از عوامل مؤثر بر فعاليت بدني نوجوانان، به خصوص در دختران، به افزايش كيفيت زندگي نوجوانان منجر شده و زمينه اي مناسب را براي توامندسازي افراد در آينده و در دوره بزرگسالي فراهم مي كند.