تدوين برنامه مديريت راهبردي كنترل آلودگي هوا (مطالعه موردي شهر اصفهان)

امروزه گسترش پهنه مناطق شهري و صنعتي درون و برون شهري به عنوان عامل اصلي افزايش آلودگي‌هاي محيط‌زيست به ويژه آلودگي هوا شناخته شده است. يكي از راهكارهاي اساسي به منظور كاهش يا مهار آلودگي هوا، تدوين برنامه مديريت راهبردي در مناطق شهري مي‌باشد. در اين تحقيق با هدف تدوين با انجام بررسي‌هاي ميداني جهت بررسي خصوصيات محيط‌زيست درون و پيرامون شهري، عوامل مرتبط با اقدامات انسان در آلودگي هوا و تشديد آن، اقدام به شناسايي و تجزيه‌ و‌ تحليل عوامل موثر در آلودگي هوا در شهر اصفهان در قالب مطالعه موردي از طريق جمع‌آوري داده با استفاده از پرسشنامه و توزيع و جمع‌آوري آن‌ها پس از تكميل توسط خبرگان مبتني بر روش دلفي و با هدف تدوين برنامه مديريت راهبري كاهش و كنترل آلودگي هوا شده است. نتايج به دست آمده مبتني بر خروجي‌هاي حاصل از بكارگيري تكنيك‌هاي SWOT و QSPM در تركيب با مدل تحليل سلسله مراتبي شبكه‌اي فازي(FANP)، نشان داد كه راه‌‌اندازي قطار سبك شهري با تاكيد بر كاهش استفاده از خودروهاي شخصي در تلفيق با سياست‌گذاري و برنامه‌ريزي در زمينه گسترش شبكه حمل و نقل عمومي، در اولويت دوم و بهبود وضعيت معابر عمومي و محورهاي اصلي در اولويت‌هاي بعدي مي‌باشد كه تبيين كننده تقدم و تأخر اقدامات مديريت شهري براي كنترل آلودگي هواي در شهر اصفهان است. نتايج به دست آمده به ترتيب از مهمترين راهكار‌هاي مهار و كنترل كيفيت هوا هستند كه از طريق اتخاذ استراتژي رقابتي قابل دستيابي مي‌باشد.