بهسازي محيطي شبكه اكولوژيك در بافت فرسوده شهري با استفاده از متريك‌هاي سيماي سرزمين(منظر)، مورد پژوهي منطقه 9 شهرداري تهران

امروزه بافت‌هاي فرسوده درون شهرها از مشكلات كالبدي، فقدان فضاي سبزكافي و دسترسي مناسب و ضعف زير ساخت‌ها رنج مي‌برند. براي غلبه بر اين مشكلات برخي از محققان، تقويت زير ساخت‌هاي شهري از طريق پيوستگي فضاهاي باز و سبز شهري درون محيط‌هاي شهري را به عنوان راه حل مناسب پيشنهاد كرده‌اند. هدف اين پژوهش، بهبود ساختار شبكه اكولوژيك فضاي سبز منطقه 9 تهران به كمك متريك‌هاي سيماي سرزمين براي دستيابي به كيفيت بهتر زندگي و ‌محيط‌زيست مي‌باشد. نخست با استفاده از تصاوير ماهواره‌اي و نقشه كاربري اراضي شهر تهران داده‌هاي جغرافيايي مورد نياز نقشه شبكه درون بافت فرسوده منطقه 9 تهران تهيه گرديد. سپس دوسطح كلان (منطقه) و سطح خرد (محلات دستغيب، امامزاده عبدالله، شمشيري، سرآسياب مهرآباد) براي احيا ‌لكه‌هاي فضاي سبز انتخاب گرديد: مهمترين ‌لكه‌هاي فضاي سبز و تغييرات آن‌ها در طي سال‌هاي 2002 ، 2017 با كمك متريك‌هاي سيماي سرزمين  CAP, NP,) MNN, MPS, LPI, AWMSI, MSI, PD) در نرم افزار FRAGSTATS4.2.1محاسبه گرديد. با تعيين مهمترين ‌لكه‌هاي سبز و شناسايي كريدورهاي بهينه به كمك تئوري گراف، و مدل حداقل هزينه، لكه‌ها درسطح كلان و خرد شناسايي و اتصال شبكه اكولوژيك در درون بافت فرسوده ايجاد گرديد. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه ‌لكه‌هاي سبز از لحاظ وسعت، تعداد، پيوستگي، تركيب و توزيع فضايي در منطقه ۹ دچار تخريب و خرد دانگي شده و فاصله بين آن‌ها در سال 2017 افزايش يافته است كه حفاظت از حريم رود دره كن، انتقال صنايع مزاحم و آزادسازي براي افزايش پوشش گياهي و شبكه فضاهاي سبز توصيه مي‌شود.