الگوي شبكه محور حكمراني آموزش وپرورش مبتني بر نهج البلاغه

آموزش‏‌وپرورش، معرف هويت فرهنگي و ديني جامعه است كه ارتقاي حكمراني آن به‌‏مثابۀ مهم‌ترين نهاد تربيت نيروي انساني، مولّد سرمايۀ اجتماعي و عهده‌دار اجراي سياست‌هاي مصوب، ضرورتي انكارناپذير دارد. با توجه به اهميت موضوع، هدف از اين پژوهش كيفي، شناسايي مؤلفه‌هاي حكمراني در آموزش‏‌وپرورش با رويكرد اسلامي بوده است و براي گردآوري داده‌ها و شناسايي مضامين از تحليل مضمون موضوعي برپايۀ روش آترايد- استرلينگ با رويكرد استقرايي و به‏صورت اكتشافي استفاده كرده‌ايم. محيط پژوهش، متن نهج‌البلاغه، بيست مقاله و دو كتاب را شامل مي‌شود. پس‌از مطالعۀ دقيق، ابتدا متون موردنظر كدگذاري شدند و بدين ترتيب، با بهره‌گيري از ترجمه‌هاي مختلف نهج‌البلاغه، 650 مضمون اوليه براساس كليدواژۀ مرتبط با حكمراني شناسايي و انتخاب شد. بعداز جمع‌بندي و خلاصه‌كردن، مضامين اوليه به 154 مضمون پايه و هشت مضمون سازمان‌دهنده (ضرورت و چگونگي شكل‌گيري، پيش‌بايست‌ها، اهداف و مسئوليت‌ها، پيش‌ران‌ها، بازدارنده‌ها، مردم‌گرايي، تسهيل‌گرها و معنويت در لايه‌هاي مختلف حكمراني) براي مضمون فراگير حكمراني آموزش‌‏وپرورش با رويكرد اسلامي تقسيم‌بندي شد و ترسيم شبكۀ مضامين آن صورت گرفت. اعتبارپذيري پژوهش با استناد به رويكرد لينكلن و گوبا (1985)، مبتني‏بر چهار معيار باورپذيري، انتقال‌پذيري، اطمينان‌پذيري و تأييدپذيري انجام شد و متخصصان و خبرگان حوزه و دانشگاه درزمينۀ حكمراني و آموزش‏‌وپرورش، آن را تأييد كردند.