تأثير جمعيت نيمه‌شهرنشيني استان‌هاي كشور بر كارايي انرژي

با توجه به تفاوت الگوي مصرف در مناطق مختلف شهري، روستايي و نيمه شهري؛ در شرايط كنوني به علت افزايش تعداد مصرف كنندگان، گرايش به شهرك نشيني و شهر نشيني، تغيير سبك زندگي افراد، تمايل به استفاده از كالاهاي لوكس، لزوم دسترسي به نيازهاي مصرفي به جهت محدوديت‌هاي زماني، همواره خطر اتلاف و كاهش منابع و نيروهاي توليد انرژي و نيز دغدغه اصلاح و بهينه سازي الگوهاي مصرفي افراد جامعه وجود داشته است. لذا نيمه شهري شدن عامل مهمي بر بهره وري انرژي است. از اين رو مطالعه حاضر به بررسي تأثير جمعيت نيمه شهرنشيني استان‌هاي كشور بر بهبود كارايي انرژي طي سال‏هاي 1399- 1389 با استفاده از تكنيك اقتصادسنجي فضائي پويا پرداخته است. نتايج مطالعه نشان مي‏دهد كه نيمه شهرنشيني اثر مثبت به ميزان 0.003 درصد بر بهره وري انرژي داشته است. در كنار متغير اصلي نيمه شهر نشيني، اثر برخي متغيرهاي توضيحي ديگر نيز مورد بررسي قرار گرفته است؛ نيروي كار، توليد ناخالص داخلي واقعي، ارزش افزوده بخش صنعت، سرمايه گذاري مستقيم خارجي، جمعيت با تحصيلات دبيرستان و بالاتر، درجه باز بودن تجارت و وقفه متغير وابسته اثر مثبت بر بهره وري انرژي داشته است. به طوري كه تمامي متغيرها به‌جز عرض از مبدأ به لحاظ آماري اثر معني‏دار بر بهره وري انرژي داشته اند در نهايت براي مقايسه وضعيت شهري و روستايي مدل مذكور براي حالت هاي صرف شهري و روستايي هم برآورد صورت گرفت كه نشان دهنده تاثير مثبت شهر و روستا نشيني بر بهره وري انرژي مي باشد.