تحليل وضعيت حضور زنان در مناصب سياسي در جهان معاصر و ايران (از دهۀ سوم قرن بيست‌ويكم)

از اواسط قرن بيست ميلادي، به‌دنبال فراگيري فرايند جهاني‌شدن و فرهنگ سياسي دموكراتيك، غالب مردم و زنان امكان مشاركت سياسي مؤثر و ورود به سياست را يافتند؛ به‌ويژه از قرن بيست‌ويكم، روند افزايش حضور زنان در سياست به‌عنوان پديده‌اي كلي در حال گسترش بوده است. با توجه به نقش مشاركت سياسي زنان در سطوح عالي جهت اعتلاي جايگاه و حقوق آنان، اين پژوهش توصيفي-تحليلي به شيوۀ گردآوري اسنادي و تحليل و مقايسۀ برخي آمارها، درصدد پاسخگويي به اين پرسش است كه با عنايت به روند وضعيت جهاني حضور زنان در مناصب سياسي، وضعيت حضور زنان در مناصب ايران و امكانات و موانع مربوط، چگونه است. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه ايران از نظر زيرشاخص توانمندسازي سياسي، حتي نسبت به بسياري از نظام‌هاي محافظه‌كار منطقه، در جايگاه نامناسبي قرار دارد و بنا به افزايش ثبت‌نام زنان ايراني در انتخابات و افزايش سطح تحصيلات و تلاش ايشان براي ورود به سياست و با توجه به فراگيري فرهنگ سياسي دموكراتيك در عصر ارتباطات، با افزايش تقاضاي زنان براي نقش‌آفريني در عرصۀ سياسي مواجه خواهيم شد. در اين راستا، بايد بر امكاناتي از قبيل تحصيلات تكميلي زنان در رشته‌هاي مرتبط با مديريت سياسي، سابقۀ تصدي مناصب مياني و... تكيه كرد. همچنين بايد با اتخاذ تدابير حمايتي نظام در راستاي افزايش سهم زنان در مناصب و بهبود وجه بين‌المللي كشور، فرهنگ‌سازي در راستاي نماياندن عرصۀ سياست به‌عنوان عرصۀ حضور دو جنس و افزايش خودباوري زنان، از تأثير موانع دستيابي زنان ايراني به مناصب سياسي كاست.