تأثير آب شور و نوع آبياري بر رطوبت و ويژگي‌هاي فيزيكي شيميايي خاك

يكي از چالش هاي زيست محيطي منطقه سيستان، كمبود منابع آب شيرين است. با توجه به اين‌كه آب اين منطقه وابسته به كشور افغانستان است، استفاده از منابع آب شور براي بهبود وضعيت منطقه ضروري است. استفاده از آب شور شايد اثراتي منفي بر روي خاك داشته باشد كه نياز به بررسي و استفاده از روش آبياري مناسب دارد. هدف از اجراي اين پژوهش، بررسي تأثير آب شور و نوع آبياري بر رطوبت و ويژگي هاي فيزيكي-شيميايي خاك بود. به همين منظور 36 چاله به عمق 60 و قطر 50 سانتي متر حفر و در 18 چاله سفال هايي به ترتيب به ارتفاع و قطر 40 و 5 سانتي متر داخل آن‌ها گذاشته شد و 18 چاله نيز به‌عنوان شاهد انتخاب شد. سه نمونه خاك از عمق 50 سانتي متري در ابتدا و پايان پژوهش به‌منظور بررسي تأثير آبياري با آب شور بر روي خاك، برداشت و ويژگي هايي مانند اسيديته، شوري، سديم، نسبت جذب سديم، مواد آلي، فسفر، پتاسيم، كلسيم، منيزيم و بافت خاك اندازه گيري شد. براي آبياري از آبي با سه دامنه شوري استفاده شد. براي رسيدن به هريك از درجات شوري، در آزمايشگاه درصد موردنياز مشخص و در سه منبع ذخيره شد. در اين پژوهش كشت دو گياه گل محمدي و چاي ترش با دو روش آبياري قطره اي و سفالي آزمايش شد. گياهان به‌طور ماهانه آبياري شدند. رطوبت خاك در عمق 60 سانتي متر به طور ماهانه اندازه گيري شد. اين پژوهش با 12 تيمار و 3 تكرار و به روش فاكتوريل انجام شد. نتايج نشان داد كه بين ويژگي هاي شوري، كربن آلي، سديم و مجموع كاتيون هاي نمونه هاي خاك ازلحاظ آماري اختلاف معني داري وجود داشت ولي بر ساير ويژگي‌ها بي‌اثر بود. همچنين روش‌هاي آبياري در سطح يك درصد بر تغييرات رطوبت خاك اثر معني‌داري داشت. نتيجه گيري مي شود مديريت آبياري سفالي با توجه به اينكه سفال ها نمك هاي محلول در آب را جذب مي نمايند، قادرند ميزان شوري آب در خاك را تعديل نمايد.