تحليل فضايي و تبيين مدل مكانيابي كاربري هاي آسيب پذير در مقابله با بحران هاي غيرطبيعي (نمونه موردي: شهر مشهد)

به موازات پيشرفت دانش بشر در عرصه‌هاي مختلف، احتمال آسيب‌پذيري آن‌ها در برابر بحران‌هاي طبيعي و انسانساخت به نحو محسوسي افزايش يافته است. يكي از موضوعات مهم از ديدگاه مديريت بحران، شناسايي مكان‌هاي مناسب جهت استقرار كاربري هاي آسيب پذير به منظور كمك رساني سريع در زمان بحران است. مقاله حاضر به دنبال مكانيابي اين كاربري ها بر اساس معيار‌هاي كارآمد در شهر مشهد است. روش مطالعه حاضر توصيفي و مكانيابي است و از نظر هدف كاربردي مي‌باشد. جمع‌آوري اطلاعات از منابع كتابخانه‌اي و اسناد و آمار منتشر شده بوده است. معيارهاي متعددي با استفاده از نظر كارشناسان خبره تعيين گرديد و تعيين درجه اهميت معيارها و زيرمعيارها و اوليت بندي كابري هاي آسيب پذير با كمك روش تحليل عاملي تاييدي و تحليل سلسله مراتبي و نرم افزارهاي مربوطه انجام شد. باستناد تلفيق لايه هاي مختلف اطلاعاتي، امكان تعيين درجه آسيب پذيري فراهم گرديد لذا براساس تحليل هاي صورت گرفته، برخي پهنه هاي آسيب پذير، وضعيت مناسبي از منظر معيارها نداشته لذا معيارهاي تركيبي مطابق با وضعيت شهر شامل مطلوبيت، سازگاري و غيره براي بهبود شرايط مكانيابي ارائه و مدل متناسب با اين امر پيشنهاد گرديد.