تبيين بسترهاي جغرافيايي تنش در روابط ايران و افغانستان بر محوريت تئوري كمپ و هاركاوي (با تاكيد بر دوران طالبان)

افغانستان كشوري است كه در شرق ايران واقع‌شده و روابط پرفراز و نشيبي را با ايران در طول دوران تاريخي حيات خود سپري كرده است. بررسي روابط افغانستان با ايران در زماني كه طالبان بر اين كشور مسلط شده‌ نشان‌دهنده روابط تيره و تنش در روابط دو كشور بوده است. در حال حاضر با توجه به تسلط طالبان بر اكثريت مناطق افغانستان، شناسايي زمينه‌هايي كه مي-توانند منجر به تعارض در روابط ايران با اين كشور شوند حائز اهميت است. بنابراين اين پژوهش با شيوه توصيفي – تحليلي به‌دنبال شناسايي زمينه‌هاي تعارض ميان ايران و افغانستان در حال حاضر با بهره‌گيري از تئوري جفري كمپ و رابرت هاركاوي است. نتايج حاصل از پژوهش نشان مي‌دهد كه مهم‌ترين زمينه‌هاي تعارض در روابط ايران و افغانستان در حال حاضر در چهار بعد روندهاي جمعيتي و مهاجرت‌هاي غيرقانوني از افغانستان به ايران (بيش از دو ميليون مهاجر غيرقانوني)، تعارضات مذهبي و قومي ميان دو كشور (تعارض ميان گروه‌هاي تروريستي حامي سنيان در افغانستان با شيعيان ايران)، مسائل سرزميني و اختلافات ناشي از آن ( اختلاف دو كشور بر سر رودخانه هيرمند و عدم پايبندي دو كشور به توافق سال 1973 در باره آن و اختلافات دو كشور در باره اسلام قلعه) و وابستگي آب سيستان و بلوچستان به آب افغانستان (پيامدهاي مخرب اقتصادي، اجتماعي و زيست محيطي نظير مهاجرت، رشد بيكاري و تخريب محيط زيست استان سيستان و بلوچستان به دليل كمبود آب) قرار دارد.