تأثير مهاركنندگي اسانس مرزنجوش (Origanum vulgare L.) و باكتري آنتاگونيست Basillus subtilis روي كپك آبي (Penicillium expensum) و پارامترهاي كيفي پس از برداشت گيلاس

پوسيدگي ناشي از قارچ بيماري زاي پني سيليوم از مهم ترين عوامل كاهش عمر پس از برداشت محصولات ميوه اي در سراسر دنيا مي باشد. در تحقيق حاضر، اثر اسانس گياه دارويي مرزنجوش (Origanum vulgare L.) و باكتري باسيلوس در كنترل پوسيدگي ناشي از كپك آبي ميوه گيلاس (Prunus avium L.) در آزمايشگاه باغباني دانشگاه اروميه بررسي شد. اسانس مرزنجوش در مرحله گل دهي با دستگاه كلونجر و به روش تقطير با آب استخراج شد. ابتدا ميوه هاي گيلاس با سوسپانسيون قارچ به غلظت 105 هاگ در ميلي ليتر آلوده شدند. سپس تيمارهاي آزمايشي شامل سوسپانسيون با غلظت 108 سويه منتخب باكتري آنتاگونيست و اسانس مرزنجوش در 5 سطح غلظت (0، 250، 500، 750 و 1000 ميكروليتر در ليتر) اعمال گرديدند. ميوه هاي تيمار شده در سردخانه با دماي صفر درجه سلسيوس و رطوبت نسبي 95-90 درصد به مدت 30 روز نگهداري و در نهايت صفات مختلف كيفي شامل اسيديته قابل تيتراسيون، pH، مواد جامد محلول، سفتي بافت، ميزان كاهش وزن، فعاليت آنتي اكسيداني با روش جاروب كنندگي راديكال DPPH و پوسيدگي قارچ طي سه زمان (0، 15 و 30 روز) و در سه تكرار مورد اندازه گيري قرار گرفتند. تيمار اسانس مرزنجوش در غلظت 750 ميكروليتر در ليتر و باكتري باسيلوس مؤثرترين تيمار در حفظ اسيديته قابل تيتراسيون، كاهش pH و مواد جامد محلول در روز 15ام بود. همچنين فعاليت آنتي اكسيداني با افزايش غلظت اسانس تقويت گرديد. كمترين ميزان كاهش وزن ميوه مربوط به غلظت 500 ميكروليتر در ليتر اسانس طي روز15ام مشاهده شد. طبق يافته هاي ما، تركيبات اسانس مرزنجوش به ويژه كارواكرول و نيز باكتري باسيلوس به عنوان مواد طبيعي و تضمين كننده سلامت انسان مي توانند جايگزين تركيبات شيميايي در كنترل قارچ هاي بيمارگر محصولات ميوه اي پيشنهاد گردند.