جايگاه حقوق‌بشر در عملكرد سياست‌خارجي اتّحاديه‌ي اروپايي (در قبال‌ روابط با ايران و اسرائيل)

هدف: بررسي تطبيقي ميزان تعيين‌كنندگي مؤلفه‌ي حقوق‌بشر در جهت‌گيري‌هاي عملي سياست‌خارجي اتّحاديه‌اروپايي در قبال ايران و اسرائيل هدف اصلي اين پژوهش است.روش شناسي: اين پژوهش بر اساس روش توصيفي-تحليلي و با اتّكا به اسناد نهادهاي مورد پذيرش اتّحاديه‌اروپايي در پي دستيابي به اهداف پژوهش برآمده است.يافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه اتّحاديه‌اروپايي علي‌رغم داعيه‌داري دفاع از حقوق‌بشر‌‌،‌ميان سياست‌هاي اعلامي و اعمالي خويش دچار تعارض و تضاد مي‌باشد و اتحاديه اروپايي در ارتباط با ايران از مقوله حقوق‌بشر به مثابه ابزاري جهت دستيابي به مقاصد سياسي استفاده مي نمايد و در ارتباط با اسرائيل با وجود كثرت قطعنامه‌هاي حقوق‌بشري صادره توسط نهادهاي بين‌المللي عليه اسرائيل‌‌،‌ همواره منافع اقتصادي‌‌، ‌امنيتي و توسعه و فناوري اهميت داشته و حقوق‌بشر در عمل به محاق رفته است.نتيجه‌گيري: يكي از مؤلفه‌هاي تعيين‌كننده در روابط خارجي اتّحاديه‌اروپايي‌‌،‌ بر اساس سياست‌هاي اعلامي آن‌‌، ‌پاسداشت حقوق‌بشر است. در پي تأسيس كميسيون و سپس شوراي حقوق‌بشر سازمان ملل متحد‌‌،‌اتّحاديه‌‌اروپايي حمايت رسمي و قاطع خود از اين نهادهاي حقوق‌بشري بين‌المللي را اعلام نمود و مصوّبات آن را معيار جهت‌گيري سياست‌خارجي خود دانست. با اين حال‌‌،‌ منافع مادي و ايدئولوژيك و راهبردي اين اتّحاديه در قبال اسرائيل مانع از آن مي‌شود كه علي‌رغم قطعنامه‌هاي متعدد حقوق بشري‌‌،‌مواضع عملي سختي در قبال اين كشور اتخاذ نمايد و در مقابل در مقام اعمال فشار بر ايران برآيد.