تبيين شيوه عملكرد و اهداف سياست «فشار حداكثري» آمريكا در قبال جمهوري اسلامي ايران

هدف: دونالد ترامپ، از زمان مبارزات انتخاباتي، برجام را توافقي فاجعه بار براي ايالات متحده معرفي كرده و پس از پيروزي در انتخابات رياست جمهوري سال 2016 و راهيابي به كاخ سفيد نيز باوجود تمديد تعليق تحريم هاي ايران، اين كشور را به نقض برجام متهم مي كرد. براي ترامپ و تيم امنيت ملي وي، برجام توافقي ناقص بود كه برنامه موشكي و سياست منطقه اي ايران را در بر نمي گرفت. از اين رو ايالات متحده، پس از خروج از برجام، با بازگرداندن تحريم هاي مرتبط با برنامه هسته اي و وضع تحريم هاي اضافه، درصدد اعمال فشار حداكثري بر ايران برآمد. با اين توصيف، هدف پژوهش پيش رو، بررسي و تبيين اين مسأله است كه نحوه عملكرد، سازو كار و اهداف سياست فشارحداكثري ايالات متحده در دوره ترامپ، در قبال جمهوري اسلامي ايران چگونه بوده است. روش: روش پژوهش، كيفي از نوع تبيينِ علي بوده و روش گرد آوري داده هاي مورد نياز، كتابخانه اي و  همچنين از منابع مكتوب و فضاي مجازي بهره گرفته شده است. يافته ها: بر پايه يافته هاي پژوهش، ايالات متحده در دوره رياست جمهوري ترامپ، از طريق «امنيتي سازي» حداكثري بر آن بود تا با بازنمايي مجدد ايران به مثابه منبع عمده «تهديد» كه اين بار همه اقدامات ايران را در بر مي گرفت و معرفي اين اقدامات به عنوان تهديدي عليه صلح و امنيت بين المللي، به اعمال فشار حداكثري عليه ايران بپردازد. به ديگر سخن، براي مشروعيت بخشي به سياست فشار حداكثري عليه ايران، مي بايست اقدامات ايران به عنوان تهديدي بين المللي جلوه داده شود. بر اين پايه، امنيتي سازي حداكثري ايالات متحده، سه محور بنيادين داشت كه عبارت بود از: برنامه هسته اي، برنامه موشكي و سياست منطقه اي ايران. نتيجه: با توجه به مواضع متفاوت و ناهمگون مخاطبان اين سياست، مي توان گفت اين واقعيت مورد توجه و تصديق خود غرب نيز قرار گرفته كه سياست فشار حداكثري دولت ترامپ، در عمل شكست خورده و ديپلماسي و توافق بهترين روش در قبال ايران است.